Parkinson en werk en wat daarbij hoort èn daarna komt

Parkinson en werk en wat daarbij hoort èn daarna komt   

Mijn periode in loondienst begon op 1 augustus 1986. Als programmeur werkte ik destijds op de IT afdeling van een groot schoonmaakconcern. Mijn eerste programma (gek hè, is niks mis met mijn geheugen) was er eentje om alle medewerkers van een jaaropgave te voorzien. Mijn eerste kennismaking met HR administratie (destijds noemde niemand dat zo, het was de loon- of salarisadministratie). In dat vakgebied ben ik mijn hele arbeidzame leven bezig geweest. Eerst als programmeur, via teamleider, consultant, naar diverse management posities.

In mijn vorige blog heb ik verteld dat ik langzaamaan, erg langzaamaan ben gaan erkennen dat ik de ziekte van Parkinson heb. Mijn werkgever heb ik overigens meteen geïnformeerd toen de diagnose werd gesteld en later, ik wisselde nog een keer van werkgever in 2010 (diagnose was in 2009 gesteld), heb ik daar evenmin een geheim van gemaakt. Eerlijkheid duurt het langst, nietwaar? Als het even iets minder zou gaan, dan is men op de hoogte. Maar, als je je mijn eerdere verhaal nog herinnert zat ik er in 2010 absoluut nog niet zo in “dat het wel eens minder zou kunnen gaan”. He-le-maal niet, totdat ik 4 jaar later, tegen een muur aanliep.

En heel eerlijk, ook daarna nog niet. In 2015 werd mij gevraagd of ik een internationaal onderdeel binnen ons bedrijf wilde gaan structureren. Zware rol, teams in Spanje, Argentinië en India aansturen. In totaal een kleine 100 man. Zwaar, maar leuk! Echt leuk, werken aan een nieuwe en betere dienstverlening naar onze klanten (multinationals waarbij de focus voor die nieuwe rol ligt op de landen waarin de populatie van de klant minder dan 200 medewerkers bedraagt) in samenwerking met lokale accountant-kantoren.

Samen met het team de propositie opstellen, ervoor zorgen dat e.e.a. verkocht wordt, vervolgens geïmplementeerd en tot slot dat het wordt uitgevoerd. Dus het volgende gebeurde, ik was in Spanje voor het werk op dat moment, ik zei ja, heb vervolgens een hele nacht liggen piekeren over die rol en over Parkinson en over wat dat zou betekenen voor mij, mijn familie en heb geen oog dichtgedaan. Daags erna mijn manager gebeld (een Amerikaan) en verteld dat ik ervan afzag. Gelukkig begreep hij mijn verhaal. Aan de ene kant was ik teleurgesteld (in mezelf..) maar tegelijkertijd had ik een overwinning behaald. Het hoeft niet altijd meer. Pas op de plaats is ook eens goed.

Ik bleef de functie die ik toen al had uitvoeren, werd afgesproken. Daarin was ik internationaal eindverantwoordelijk voor de uitvoering van alle activiteiten (de dienstverlening voor hetgeen verkocht én geïmplementeerd was). Dat deed ik met een team van 50 collega’s. Dat werk was meer dan genoeg (nu zou ik zeggen dat het toen al teveel was). Een paar getalletjes: werkweken van 60 uur, 20 procent van de tijd in het buitenland, iedere maand een tiental nieuwe klanten overnemen, 300 e-mails per dag “wegtikken”. Als alles op rolletjes loopt is het al veel, escalaties kwamen daar nog bij. Maar het was echt een leuke baan, echt waar.

Eind 2016 heb ik me ziek gemeld omdat de DBS operatie stond gepland. Naïef als ik was, dacht ik zelf na een maand of 2 à 3 weer volledig terug te zijn. Dat is anders gegaan. Maar dat komt zo. Als je dan thuis komt te zitten, ga je ook nadenken. Misschien wordt het dan ’s tijd om toch eens naar zo’n bijeenkomst van het Parkinson Café te gaan? In die periode ben ik ook naar de workshop “Parkinson en werk” van de Parkinson-vereniging gegaan. Je weet maar nooit waar dat van pas zou kunnen komen.

Ondertussen werd DBS ingeregeld en werkten we met zijn allen hard aan mijn terugkeer in de functie die ik tot voor de operatie vervulde. Tjonge, viel dat tegen. Niet zozeer door de gevolgen van de DBS operatie, maar door een combinatie van “in het verleden teveel hooi op de vork te hebben genomen en Parkinson”. Op een gegeven moment ging het echt niet meer, ik begon prioriteiten verkeerd in te schatten. Van vergaderingen mistte ik delen, “de koek was op”. Balen, zeker toen aangepast werk ook niet bleek te kunnen. De bedrijfsarts was er snel klaar mee, ”jij gaat dit niet leuk vinden” zei ie, “maar vanaf nu zit je thuis, dat wordt een WIA aanvraag”.  Wacht even, WIA? Natuurlijk had ik daar wel eens bij stilgestaan, maar nu kwam het ineens dichtbij.

Wat er daarna gebeurde was eigenlijk bizar. Ik kwam opnieuw in een rollercoaster terecht, nu eentje van formulieren en gedoe. En gewend zoals ik dat was, wilde ik de regie voeren. Verkeerd, laat je begeleiden! Het UWV kent zijn processen. Bovendien begint dat traject pas een maand of drie voordat twee jaar ziekte is bereikt (tenzij er sprake is van een vervroegde WIA aanvraag). Om een lang verhaal kort te maken, ik ben gaan google’n op WIA en UWV, een oerwoud waarin je terecht komt. Gelukkig was een stuk dienstverlening voor onze klanten (als die klanten dat wilden), het bewaken van het “Poortwachter”-traject, de stappen die je als werkgever en werknemer dient te volgen in geval van ziekte om de terugkeer in het arbeidsproces te bevorderen.

Het toeval wil dat ook in die eerste weken nadat mijn bedrijfsarts vertelde dat ik “thuis moest gaan zitten”, er een Yopper-cafe werd georganiseerd waarin een presentatie werd verzorgd door UWverzuimregisseur (www.UWverzuimregisseur.nl) uit Eindhoven. UWverzuimregisseur is een adviesorganisatie die het hele reilen en zeilen van de regels kent en je bij zo’n WIA traject tot in de puntjes kan begeleiden. De mate van begeleiding bepaal je overigens zelf, dat kan gaan van een gesprek op hun kantoor tot en met de begeleiding tijdens de gesprekken met het UWV. Alles viel op zijn plaats, hoe moet of kun je jezelf voorbereiden, waar moet je op letten, etc. Een voorbeeldje, hoe vaak zeggen we niet dat “alles goed gaat” als men naar je gezondheid informeert. Wees nou ’s eerlijk, hoe goed gaat het werkelijk, zet dat ’s op een rij gedurende een hele dag, confronterend! Samen met het goede advies van UWverzuimregisseur ben ik in staat geweest de regie weer in handen te krijgen en kreeg ik het gevoel terug dat ik weer grip kreeg op de dingen die me overkwamen.

Omdat Parkinson een ingewikkelde aandoening is en de verzekeringsarts wellicht niet bekend is met het ziektebeeld, gecombineerd met de hosanna verhalen in de pers over het feit dat een DBS operatie patiënten een “reset geven van 5 jaar” had ik me gedegen voorbereid. Het zou wel eens een pittig gesprek kunnen worden.

Gewapend met alle informatie uit de workshop en de informatie die ik had vergaard tijdens de gesprekken met UWverzuimregisseur, ben ik naar het UWV getogen voor een gesprek met de verzekeringsarts. Oh ja, advies, neem altijd iemand mee naar dat gesprek want twee horen meer dan één en misschien hoor je sommige zaken in een heel ander verband als patiënt dan als dat je die informatie hoort als je er toehoorder bij zit. Daar werd ik, als je de uitdrukking in een dergelijk traject mag gebruiken, aangenaam verrast. Het feit dat je naar het UWV gaat, mag in feite niet aangenaam zijn, het betekent immers dat je aangewezen wordt gebruik te maken van een uitkering, en dat op zichzelf is weinig aangenaam te noemen. Maar ik werd dus verrast. Verrast door de kennis en opstelling van de verzekeringsarts. Waar ik voorbereid was om alles dubbel uit te leggen, bleek deze verzekeringsarts een geweldig inlevingsvermogen te hebben. Zo kan het dus blijkbaar ook zeiden mijn echtgenote, die met me mee was gegaan, en ik tegen mekaar na afloop.

Na een paar weken volgde het gesprek met de arbeidsdeskundige. Ook een “prettig” gesprek. Enige wat me tegenviel was dat de arbeidsdeskundige de informatie van de verzekeringsarts (de functionele mogelijkheden lijst) nog niet had gebruikt om in de database met alle mogelijke functies, waarvoor ik mogelijk in aanmerking zou kunnen komen, had gelegd. De reden daarvoor was, zo gaf hij aan, dat de informatie die hij uit het gesprek met mij zou verkrijgen mogelijk nieuwe inzichten zou geven. Hoedanook, eind van het verhaal is dat ik ruim binnen de termijn die daarvoor bij het UWV voor staat, werd geïnformeerd dat ik volledig werd afgekeurd.

Met dat gegeven terug naar de werkgever die op zijn beurt de verzekeringsmaatschappij informeerde vanwege de aanvullende WIA excedent verzekering die ik had afgesloten.

Allemaal goed geregeld, toch? Bijna. Ik ging ervan uit dat ik nu heel snel terugkoppeling zou krijgen over de hoogte van de aanvulling. Ik moest tot NA mijn dienstverband wachten op die informatie. En de reden daarvoor is achteraf bekeken ook begrijpelijk. Privacy! Zolang ik nog in dienst was bij mijn werkgever had mijn werkgever de relatie met de maatschappij, pas daarna mocht de maatschappij met mij schakelen. Op zich logisch, maar niemand realiseerde zich dit. Aan de ene kant goed want “gewend raken” aan zo’n proces betekent dat je meerdere casussen hebt die vergelijkbaar zijn en als werkgever zit je daar niet echt op te wachten. Aan de andere kant echter voel je jezelf als lijdend voorwerp in zo’n situatie erg in de steek gelaten. Uiteindelijk komt alles goed maar ondertussen………….

Het feit dat je afgekeurd wordt voor werk, da’s ook zo’n dingetje. In het begin voel je overbodig. Nee, da’s niet het goede woord, je vult je nutteloos. Als je jezelf daarbij hebt neergelegd en gaat kijken naar een andere tijdsinvulling dan verdwijnt het nutteloze gevoel. Ga niet bij de pakken neerzitten en val niet in de valkuil dat je jezelf ontzettend zielig vindt, dat je er niet voor hebt gekozen maar ermee wordt geconfronteerd. Denk in mogelijkheden, niet in “zaken en activiteiten die je niet meer kunt”.

Een paar tip/punten ter overweging:

·       Ik heb mijn werkgever meteen geïnformeerd toen ik gediagnosticeerd werd, of je dat zelf ook zo kan doen hangt af van ieders persoonlijke omstandigheid. Laat je adviseren (vb. UWverzuimregisseur, interne vertrouwenspersoon).

·       Accepteer nooit een naar beneden aangepaste arbeidsovereenkomst als gevolg van Parkinson, dat beïnvloed de hoogte van je uitkering mocht het ooit zover komen.

·       Ga bij je werkgever navragen hoe je verzekerd bent in geval van arbeidsongeschiktheid. Wellicht weet je dat al, prima.

·       Als je eenmaal het traject van het UWV in gaat, laat je dan adviseren  (vb. UWverzuimregisseur).

·       Ga niet alleen naar een gesprek bij UWV, als patiënt wordt je misschien overspoeld met informatie, dan weet degene die bij je was de ontbrekende stukjes aan te vullen en/of in het juiste perspectief te plaatsen.

·       Probeer de rust te bewaren, niet alles verloopt zoals je graag zou zien. Blijf positief (in ieder geval zo positief mogelijk) en probeer een nieuwe invulling van je dagelijkse leven te vinden. Ook hier zul je mogelijk bij anderen ideeën moeten opdoen. Niks mis mee.

"Ontkennen – erkennen – inmiddels weet ik beter”

Het is medio 2009. Naar aanleiding van een opmerking van een collega ''je zou eens moeten laten kijken naar je linkerarm, lijkt alsof die achterblijft'', naar de huisarts. Doorverwezen naar het ziekenhuis waar in eerste instantie een specialist na haar onderzoek druk begint te bellen... ''ho, wacht eens even het gaat volgens mij over mij''. Zonder uitleg wordt je doorverwezen naar de afdeling neurologie. Daar hadden ze niet erg veel onderzoeken nodig (een pet scan) om vast te stellen dat ik de ziekte van Parkinson heb.

Daar sta je dan met je goed fatsoen. Recept in je hand, volgende afspraak in je agenda, en met een berg ongeloof op straat. Vanalles gaat er door je hoofd, zelfs de vraag ''hoelang heb ik nog''. Niemand die het weet.

''Ga 's googlen'' zei een bekende. ''Er is vast heel erg veel informatie op internet te vinden'', Ik weet nog dat ik bij mij mezelf dacht ''tuurlijk, maar ook een hoop onzin''. Was dat mijn eerste ontkenning? Denk het wel, en er zouden er nog meer komen. Zoals deze ''er zijn lotgenoten contactgroepen'', destijds nog niet in de vorm van de Parkinson Café’s, maar toch, dat was aan mij niet besteed. Ik wilde niet geconfronteerd worden met patiënten die al een heel stuk verder waren in de ziekte. Of deze, tijdens het houden van een presentatie voor een grote zaal vantevoren uitkienen hoe je zult bewegen tijdens die presentatie om enerzijds starheid te verbloemen en om anderzijds te voorkomen dat je staat te 'slingeren' op één plek.

Allemaal ontkenningen, zoals ook de weerstand in het begin om aan de medicatie toe te geven. Mijn huisarts adviseerde me de medicijnen te gaan gebruiken, ik was 49 jaar toen de ziekte werd vastgesteld. In de kracht van je leven, zei hij tegen mij. En over die bandbreedtes van de medicijnen, vroeg ik hem (ik had toch een beetje ge-googeld)? Over 10 jaar zijn er weer nieuwe medicijnen en behandelingsmethoden, was zijn reactie.

Hoe dan ook, huiverig aan de medicijnen begonnen, het eerste moment dat ik toegaf ziek te zijn. Ondertussen werden alle vragen die ik had opgeschreven voor mijn volgende afspraak bij de parkinsonverpleegkundige. Ik wist immers niet elders waarheen. Na verloop van tijd, het was in de zomer van 2014, waren de parkinsonklachten voor iedereen zichtbaar. Op gezette tijden, bij stress (duhhhh!), verkrampte ik meer en meer. Zelfs zodanig dat ik niet verder kon, 'burnout' dacht ik nog. Fout, parkinson! Mijn neuroloog gaf tijdens één van onze gesprekken aan dat als er bij mij geen besef was dat ik de ziekte van Parkinson had (en maar door bleef jagen), dat een verdere behandeling dan weinig zin had. Zo, als je het over een wake-up call hebt dan is dit er een kan ik je vertellen!

Na een rollercoaster van ups en downs, van on en off periodes, uiteindelijk ook hulp gezocht bij de fysiotherapie. Meer beweging is altijd goed, toch? De therapeute zette me weer aan het fietsen, helemaal super. Mensen, wat een verandering! Ik kreeg er ook nog eens plezier in. Bike4Parkinson ga ik in 2019 voor de vijfde keer rijden.

Of ik ook lid was van de Parkinson Vereniging, vroeg ze mij. Dan voel je jezelf stom!  Je hebt een ziekte, je kan van alles vinden op internet (soms zinloze info, soms erg zinvol, zie hiervoor), je weet dat er een belangenvereniging bestaat, maar je bent geen lid! Snel lid geworden. Het magazine wordt inmiddels uitgeplozen van voor tot achter.

Ondertussen gaat de ziekte verder, op het werk en privé loop je meer en meer tegen barrières aan. En zoals altijd, je omgeving ziet die signalen het eerst. Daar waar je vroeger voor een verkooppresentatie gemakkelijk een dag en een nacht kon doorpakken, kan dat niet meer. Je wil wel, maar je kunt het niet. Of het klussen om het huis, vroeger snoeide ik de heg en vijf boompjes in zes uur, allemaal op dezelfde dag (inclusief het opruimen van het afval). Tegenwoordig doe ik één boompje per middag, de volgende dag nog een, etc. De eerlijkheid gebied te zegen dat ik de boompjes van ellende heb weggehaald…Onderhoudsarme tuin heet dat.

Tijd voor een aanvulling op de medicijnen, eigenlijk meer een toevoeging op de behandeling. Wordt het een pomp of DBS? Ik koos voor DBS en heb in november 2016 die operatie ondergaan in het MUMC+, twee elektrodes werden in mijn hersenen geplaatst om de verschijnselen van de ziekte te controleren. Ik ben nog altijd blij dat ik de operatie heb ondergaan. De kleine dingen als een knoopje in een boord van een hemd dichtdoen, of een kroonsteentje aan een elektriciteitskabel monteren, ik kon dat ineens na jaren van gehannes en gepruts weer redelijk vloeiend uitvoeren. Dat was een geweldige ervaring.

Voor wat betreft terugkeer in het arbeidsproces, hielp de operatie niet echt heel veel. Ik merkte dat mijn tolerantie afnam, mijn handelingstempo nam niet toe, ik kreeg meer en meer moeite met het onderscheiden van hoofd- en bijzaken. Een vergadering volgen was een uitdaging, werkelijk alles (inclusief de kleinste details) moest ik noteren. Nou, dan weet je één ding, en dat weet je in feite al jaren als parkinsonpatiënt, de houdbaarheidsdatum van jouw deelname aan het arbeidsproces komt met rasse schreden dichterbij. In zo’n periode loop je echt met je ziel onder je arm. Hoe gaan anderen hiermee om? Meermaals werd ik gewezen op het Parkinson Café. Toch maar eens naartoe gaan misschien? Dat was weer een stuk erkenning dat ik ziek was. Weet je nog? Ik moest er in het begin niet aan denken met lotgenoten die al verder waren geconfronteerd te worden.

Een hoop lotgenoten gesproken, iemand wees me eens op het boek 'Mijn denken stottert vaak meer dan mijn benen' van Ad Nouws. Gekocht en in één adem uitgelezen. Na dik zeven jaar pas begreep ik wat de ziekte precies inhield. Nu kon ik zaken plaatsen en nu kon ik mijn eigen ouders precies duidelijk maken wat er zich in mij allemaal wel of niet afspeelt. Dat had ik eerder moeten weten, maar ja eigenwijs als ik was ''ik heb geen behoefte aan een Parkinson Café, lotgenoten ontmoeten en zien wat de ziekte met je doet na verloop van tijd? Nee dank je, daar zit ik niet op te wachten''.

Inmiddels weet ik beter en vertel lotgenoten die ernaar vragen mijn verhaal. Je hoeft niet naar alles te luisteren of alles voetstoots aan te nemen, maar al past één dingetje bij jou waarvan je denkt ''aha'' of ''oh, zit dat zo'', dan heb ik iemand 'verder' geholpen in de zoektocht naar antwoorden.

De knie - een updeet

Goede morgen,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een stuk heb geschreven voor het blog. Hoogste tijd voor een update over de knie. Zoals eerder gemeld gaat de revalidatie gestaag vooruit. Zo goed in feite, dat de fysiotherapie voor het specifiek aspect “knie” inmiddels is afgerond. ’t Is nu een kwestie van verder uitbouwen. Zorgen dat de kracht volledig terugkeert in het rechter been.

De reguliere fysiotherapie voor Parkinson gaat gewoon door. Want, net als de ziekte zelf, heeft de therapie een chronisch karakter 😏.

Voordat we vorige week de fysio specifiek voor de knie hebben gestopt, heeft de fysiotherapeut de geijkte tests gedaan. Tests die ze periodiek moeten uitvoeren teneinde de onderbouwing van de voortdurende behandeleng  te kunnen overleggen. Tijdens die test worden allerlei aspecten gecheckt en getest. Bijvoorbeeld hoe stabiel je staat, hoe ver men reeds is als het gaat om de balans, hoe het gaat met lopen, enzovoorts. Op de meeste onderdelen scoorde ik beter dan voor de knie-operatie. Toch iets van waar dat je na zo’n operatie terugkomt als en 18-jarige? 

Zal wel niet, maar blij ben ik wel met het resultaat. Lopen gaat me makkelijk af (ook zonder krukken). Ik maak inmiddels wekelijks wandelingen die ergens tussen de 7,5 en 10 kilometer lang zijn. Mij hoor je niet klagen, ik zeg niet “vervang de andere knie ook maar”.

Oh ja, bijna vergeten. de promotiefilm over DBS van het MUMC staat online. De opnames hebben eind 2017 hebben plaatsgevonden, zie het blog in december 2017 ………… In de promotiefilm wordt uitgelegd wat DBS is, wanneer het wordt toegepast en welke specialismen erbij betrokken zijn. Je vindt de film op de site van het MUMC, helemaal naar beneden scrollen en bij MUMC TV de filmpjes die daar staan “Beter door meer kennis: Parkinson en DBS” te kiezen.

Ik sta nog steeds achter het verhaal maar heb ook aangegeven dat ik inmiddels ook meer aspecten zou kunnen toevoegen aan het verhaal.  Naast het inregelen van het DBS-systeem zijn er ook psychologische zaken die soms nadrukkelijk op de voorgrond treden en op andere momenten “net onder het oppervlak“ blijven. Ik verwijs bijvoorbeeld naar de verhalen die het gevecht beschrijven over de reïntegratie naar mijn functie na de operatie. Binnen de afdeling neuro-psychologie wordt dit ook onderkend. Wie weet, een volgende opname of een ander platform om het verhaal te vertellen.

Ik ga er vanuit dat er zich geen nieuwe "onverwachte" ongemakken voordoen die ik hier moet beschrijven en nieuwe ontwikkelingen met betrekking tot het inregelen zullen minder frequent worden. Stopt het blog dan? Nope, maar de volgende berichten zullen steeds een bepaald onderwerp behandelen (vb Parkinson en behandelingsmogelijkheden of Parkinson en je relatie, en zo kun je een tijdje doorgaan).

Groeten Gerlach

2019 staat klaar

2018 is bijna af, nog heel eventjes maar

En 2019 staat al in de startblokken helemaal klaar

Er is weer een heleboel gebeurd in het afgelopen jaar

Veel ups en evenveel downs zeggen we maar

Moeten we 2018 dan maar snel gaan vergeten

Nee, zeker niet, want je moet weten

Dat er ook steeds weer goede zaken gebeuren

Die het geheel in perspectief weer opnieuw kleuren

Dat ik moest stoppen met werken

Hebben jullie allemaal kunnen merken

Was er eentje van “gloeiende gloeiende wat een shit”

Maar tegelijk ook van “denk maar niet dat ik bij de pakken neerzit”

De veel gebruikte uitdrukking “alles kump good”, lieve mensen

Heeft meer gedaan dan ik me vooraf had kunnen wensen

Oude deuren heb ik één voor één dichtgedaan

En wonderbaarlijk, nieuwe deuren zijn opengegaan

Dus ik sta vooral stil bij de hoogtepunten van afgelopen jaar

En dat waren er zo stilletjes een hoop dit jaar, vooruit ik noem er een paar

Een vakantie in Sydney, een HAVO diploma, Bike4Parkinson, en een 60-jarig huwelijk

Me dunkt, met die herinneringen voel ik me terecht heel rijk

Het afscheid van het werk was emotioneel

Werd me op een gegeven moment ook teveel

Maar alle lieve woorden en acties van collega’s gaven me een dankbaar gevoel

Loslaten doet pijn maar als je het goed doet “kump alles good”, snap je wat ik bedoel?

Iedereen bedankt voor het jaar dat bijna is afgelopen

2019 komt er langzaam aangekropen

Vol met nieuwe kansen en mogelijkheden

En we zitten zelf aan het stuur als het gaat om het in te kleden

Voor iedereen, een gelukkig, gezond, sportief, gezegend en een vrolijk 2019

Groetjes Gerlach

"mijn verhaal in 5 minuten"

Iemand vanuit een lotgenoten contactgroep vroeg mij laatst of ik mijn verhaal ook in 5 (!) minuten kon vertellen. Daar is structuur voor nodig. Die zoek ik nog steeds, maar vooruit hier is een poging. Het hele blog, in 5 minuten.

"mijn verhaal in 5 minuten"

Het is medio 2009. Naar aanleiding van een opmerking van een collega “je zou eens moeten laten kijken naar je linkerarm, lijkt alsof die achterblijft”, naar de huisarts. Doorverwezen naar het ziekenhuis waar ze niet erg veel onderzoeken nodig hadden (een pet scan) om vast te stellen dat ik de ziekte van Parkinson heb.

Daar sta je dan met je goed fatsoen. Recept in je hand, volgende afspraak gemaakt. Vanalles gaat er door je hoofd, zelfs de vraag “hoelang heb ik nog”. Niemand die het weet.

Hoedanook, huiverig aan de medicijnen begonnen en alle vragen die ik had opgeschreven voor mijn volgende afspraak bij de Parkinson verpleegkundige. Ik wist immers niet elders waarheen. Na een rollercoaster van ups en downs, van on en off periodes, uiteindelijk ook hulp gezocht bij de fysiotherapie. Meer beweging is  altijd goed, toch? De therapeute zette me weer aan het fietsen, helemaal super. Mensen, wat een verandering! Ik kreeg er ook nog eens plezier in.

Of ik ook lid was van de Parkinson vereniging, vroeg ze mij. Dan voel je jezelf stom!  Je hebt een ziekte, je kan van alles vinden op internet (soms zinloze info, soms erg zinvol), je weet dat er een belangenvereniging bestaat, maar je bent geen lid! Snel lid geworden. Het magazine wordt inmiddels uitgeplozen van voor tot achter.

Ondertussen gaat de ziekte verder, op het werk en privé loop je meer en meer tegen barrières aan. En zoals altijd, je omgeving ziet die signalen het eerst. Tijd voor een aanvulling op de medicijnen, eigenlijk meer een toevoeging op de behandeling. Ik heb in november 2016 een DBS operatie ondergaan, twee elektrodes werden in mijn hersenen geplaatst om de verschijnselen van de  ziekte te controleren. Ik ben nog altijd blij dat ik de operatie heb ondergaan. De kleine dingen als een knoopje in een boord van een hemd dichtdoen, of een kroonsteentje aan een elektriciteitskabel monteren, ik kon dat ineens na jaren van gehannes en gepruts weer redelijk vloeiend uitvoeren. Dat was een geweldige ervaring. Voor wat betreft terugkeer in het arbeidsproces, hielp de operatie niet echt heel veel. Ik merkte dat mijn tolerantie afnam, mijn handelingstempo nam niet toe, ik kreeg meer en meer moeite met het onderscheiden van hoofd- en bijzaken. Een vergadering volgen was een uitdaging, werkelijk alles (inclusief de kleinste details) moest ik noteren. Nou, dan weet je één ding, en dat weet je in feite al jaren als Parkinson patiënt, de houdbaarheidsdatum van jouw deelname aan het arbeidsproces komt met rasse schreden dichterbij.

In zo’n periode loop je echt met je ziel onder je arm. Hoe gaan anderen hiermee om? Meermaals werd ik gewezen op het Parkinson Café. Toch maar eens naartoe gaan misschien? Een hoop lotgenoten gesproken, iemand wees me eens op het boek “Mijn denken stottert vaak meer dan mijn benen” van Ad Nouws. Gekocht en in één adem uitgelezen. Nu pas, na dik 7 jaar begreep ik wat de ziekte precies inhield. Nu kon ik zaken plaatsen en nu kon ik mijn eigen ouders precies duidelijk maken wat er zich in mij allemaal wel of niet afspeelt. Dat had ik eerder moeten weten, maar ja eigenwijs als ik was “ik heb geen behoefte aan een Parkinson Café, lotgenoten ontmoeten en zien wat de ziekte met je doet na verloop van tijd? Nee dank je, daar zit ik niet op te wachten”.

Inmiddels weet ik beter en vertel lotgenoten die ernaar vragen mijn verhaal. Je hoeft niet naar alles te luisteren of alles voetstoots aan te nemen, maar al past één dingetje bij jou waarvan je denkt “aha” of “oh, zit dat zo”, dan heb ik iemand “verder” geholpen in de zoektocht naar antwoorden.

Revalidatie

Goede morgen,

Mijn revalidatie naar aanleiding van de "nieuw ingestoken knie" verloopt positief. Veel lopen, dat nu al veel beter gaat dan voorheen en ook steeds meer fietsen op de hometrainer. Rekken, strekken, enzovoorts.

Het opvoeren van het regiment aan oefeningen, meer krachtoefeningen toevoegen aan het programma, hebben de fysiotherapeut en ikzelf even in de ijskast gezet (ik liep na zo'n sessie laatst de rest van de dag krom, wist niet hoe ik moest gaan zitten, staan of lopen om ietsje minder ongemak te hebben). Ook hier geldt "kwaliteit voor snelheid".

Gestaag, met ups-en-downs gaan we richting de 10.000 stappen per dag......binnenkort maar een nieuw doel stellen

Ik ben niet ontevreden, 't is nu 5 weken geleden allemaal vervangen. Op 10 december terug voor controle, of ik dan weer auto mag rijden? We zullen het dan horen.

groet, Gerlach

time to say goodbye

hi all,

I've decided to publish, anonymised, the farewell note I left a my employer's, after all. Why? Because it had quite an impact and showed me what a fine bunch of friends I have (yes, deliberately in present tence 😃). This for me made it easier to let go, close one door and opening the next.

I left out the names, which went wrong yesterday .... (GDPR 😉). Nevertheless, enjoy.

cheers, Gerlach

Time to say goodbye....

As a couple of you know already I will be leaving NGA soon because my illness made it more and more difficult to keep up the pace.

In the summer of 2009 I was diagnosed with Parkinson’s. My first reaction was one of disbelief, “come on you’re making a mistake” or “this can’t be true”. But it was true. Medication was prescribed, which I didn’t want to take at first, but you learn quickly when you’re in a situation that calls out for those damn pills.

Gradually, slowly (!) I came to terms with this new situation and started the medication. Regular checkups were in the calendar every three months to monitor the progress and see whether medication needed adjusting. In those 15 minutes as a patient you needed to inform them of the “strange situations you got caught up in”, leaving something out was “a missed opportunity”. So, I kept track of what seemed good and bad in the way that I felt, that helped the neurologists to assess the condition a bit. It’s almost keeping a medical diary.

Technology progresses in the last couple of years dramatically. Nowadays smartwatches are being tested to register for 23 hours (the 24th hour of a day is used to upload the data to the medical center) of a day the condition of a patient. If they can monitor heart-beats and steps well they can monitor almost everything. It’s a matter of how that data is being interpreted that’s being one of the main challenges.

In 2010 --------------- (in those days responsible for Operations in the Netherlands) was looking for a manager who could take on the responsibility of a part of the CIAN organization that NGA took over from Randstad. It was Philips on one side and the rest (in total around 10 clients of which ASML is one name well known in NGA) which would be my “cup of tea”. All colleagues in Eindhoven made it easy for me to come back to NGA(rinso).

My Parkinson’s however progressed over the past 4 to 5 years. When I re-joined NGA back in 2010, I could work my way around Parkinson’s easy, I became an expert in hiding symptoms. But that, over time, became more and more difficult.

As years passed by, I think somewhere in late 2013 or early 2014 it must have been, it was in a meeting with my manager, we came to the conclusion that due to Parkinson’s, my position as a Service Delivery Director wasn’t sustainable. It wasn’t giving me the possibility to recuperate and let’s face it, in the end it wasn’t ok for the customer and NGA as well. “We should be prepared and seek other options”, we set ourselves some goals! In the same period, we were implementing DSM in the Netherlands. After a very stressful period from April 2014 to August 2014 together with fine colleagues in Granada like ---------------, ---------------, --------------- and lots of other fine colleagues we brought DSM live. A period in my working career I will never forget.

As said, after DSM was live, I stepped down as a Service Delivery Director and joined SDAC were I met ---------------. Despite all good intentions to start working on standard global payroll processes, --------------- hooked me up with our Third-party payroll providers. Soon we were with five of us, --------------- in APJ, --------------- and me in Europe, --------------- in the Americas, and we had --------------- supporting us from a technical-perspective.

To bring structure in the chaos of working with TPV’s --------------- was asked to set up an organization which is currently known as VPS. Lots of procedures and standards have been setup. And with the assistance of the ELT and senior management, we accomplished a lot. The progress that the team made in dealing with escalations is awesome.

In the meantime, every day I noticed that Parkinson’s was still there, becoming more and more a burden. Keeping structure, to use the word, was a mess. Seeking structure which I needed badly, in the job I was in was …………… almost a mission impossible. There wasn’t a day anymore where at the end I hadn’t been facing regular off (rigidness) and on (dyskinesia) moments. I couldn’t go out for an hour’s walk anymore, cycling was ok, but the rest <beep>. My world was becoming very small. Something needed to happen.

Together with the neurologist we concluded that we came to a point were medication would no longer bring enough relief to keep on going on. I was signed up for a DBS operation in 2015. DBS, in laymen’s terms, brain surgery to implant electrodes in the brain to manage the Parkinson’s side effects. There was a waiting list of 16 month in those days. So, in November 2016 I had the DBS operation upcoming and I would be, as I thought back in those days, out of business for 2 or 3 months. Very quickly ---------------´s name was mentioned, and she took up the challenge being my replacement. Now, almost two years further down the line, --------------- and all VPS colleagues are still doing an extraordinary job and I am still out.

I’ll be, moving forward, devoting a lot of my time to Parkinson’s to create awareness on one side and to take a role in new treatments of whatever kind the universal hospitals all over the globe come up with. A lot of research is done, and in many cases Dutch scientists are involved. My mission is to get a foot between the door. For those who worked with me know that I can be successful in getting that foot between the door.

I will be closing off in a short while but not without saying THANK YOU, to each one of you and a special thank you goes to
● ---------------, for his personal touch, for giving me the opportunity to work with the TPV’s
● --------------- for re-hiring me in 2010 and her support
● --------------- for being a friend and colleague already for 32(!) years, and for the persistence he had when I had doubts about re-joining NGA
● ---------------, for his unconditional and continuous support and empathy
● ---------------, ---------------, ---------------, --------------- and --------------- for the #oneteam-spirit in the management team of VPS, thanks guys
● The whole “Eindhoven”-crew for your support, especially --------------- with her expert knowledge on WIA-cases.
● And last but certainly not least “the VPS family”, you guys are awesome!

Take care, “gonna” miss you all! I’ll be medically retiring in November 2018. For those who like to keep in touch, you can find me at abc.xyzemail.com

My story (in Dutch): gerlachroomans.blogspot.com

Updeetje

Goedemiddag,

Zijn we weer met een kort knie updeetje. Binnen loop ik zonder krukken, buiten met nog maar eentje. Voorzichtigheid blijft gebode,maartoch. Buigen van de knie gaat nog steeds goed. Is nog altijd ruim 90 graden. Strekken gaat ook, compleet recht, hahaha😋. De oefeningen krijgen een steeds meer kracht genererend karakter. 

Vanwege de balans problemen die Parkinson met zich medebrengt, geldt meer dan ooit OPLETTEN! Kwaliteit gaat voor snelheid.

Deze week zijn de hechtingen, de nietjes, eruit gehaald. Eerlijk? Er zijn leukere dingen,  maar we hebben het achter ons.

Volgende uitdagingen zijn kracht opbouwen met behulp van gewichten aan het been, buiten lopen op naar zero krukken en........normaal traplopen. Niet twee treden tegelijk, maar uiteindelijk wel met een "dribbeltje" naar beneden 😜

Later !

Revalidatie ............ en einde werkzame leven

hoi blog-volgers,

Inmiddels zijn we ruim een week verder met de revalidatie, en ik moet zeggen het gaat goed. Het gaat heel erg goed. Sinds afgelopen maandag loop ik binnenshuis niet langer op 2 krukken maar mag ik er 1-tje laten staan.

De pleister is er afgelopen dinsdag afgegaan en de wond is rustig gebleven.

Mijn parkoertje buiten is van een wandelingetje van 5 minuten inmiddels gegroeid naar bijna een half uur.

De fysiotherapeut komt twee keer per week aan huis om te checken, te oefenen en het gamma aan oefeningen uit te breiden. Gisteren was hij er weer en we gaan voorzichtig op de hometrainer fietsen. Hij heeft ook gecontroleerd hoever de knie te buigen is, al meer dan 90 graden!

Volgende week gaan de nietjes eruit. Kortom hier zit wat dat betreft een tevreden man (en ook een tevreden familie)

Met betrekking tot mijn dienstverband is eea nu voorbij, nou ja voorbij, ik moet nog definitief ontslagen worden en er moeten nogal wat plooitjes richting verzekering worden glad worden gestreken. In feite lag dat meer aan onduidelijke communicatie vanuit de verzekeraar dan aan iets anders. Daar zijn we gisteren na zes (!) weken jagen achter gekomen. Beter laat dan nooit, maar de ergernis ………………

Als je weggaat bij een werkgever dan kun je dat op drie manieren doen (denk ik):

1. Je maakt zelf de keuze te vertrekken, gemakkelijk. misschien geeft de werkgever nog tegengas, maar je hebt het zelf in handen, 't is jouw keuze en uiteindelijk is iedereen erbij gebaat dit af te ronden (heb ik meegemaakt in 2006)
2. De werkgever maakt de keuze voor jou, heel vervelend voor je, daarvoor ben je niet begonnen jaren geleden. Je geeft zelf tegengas omdat je de vergoeding wil verhogen. Maar uiteindelijk geldt dat iedereen erbij gebaat is (en hoewel het zuur is ook jijzelf) e.e.a. af te ronde
3. Niemand maakt de keuze, je wordt ziek en wordt afgekeurd. Da's een lastige. Er is geen echte deadline waarop e.e.a. afgerond moet worden. De  belangen en de prioriteiten liggen merkbaar/voelbaar anders. En ondertussen zit je ziek thuis, je af te vragen of alles geregeld is, welke bedragen er straks betaald zullen gaan worden, enz. Na zes weken jagen komen we er gisteren achter dat:

• Alles geregeld is
• Dat de verzekeringsmaatschappij nog niet met mij mag overleggen omdat ik formeel nog in dienst ben

Waarom, vraag ik mij af, waarom heb ik uren aan de telefoon gehangen om dat nu pas te horen……………..enfin, eind goed al goed, toch? Gelukkig weten we het nu.

Uit dienst, zucht. Pensionado, niet helemaal juist. Rust, ja en vele nieuwe uitdagingen!

Revalideren, oftewel üben, üben, üben

Goede morgen allemaal,

Ik ben weer thuis, heb na twee mindere nachten met weinig slaaprust in het ziekenhuis, weer ‘s ouderwets echt doorgeslapen. 

De vrachtwagen die bovenop mijn knie stond op woensdagochtend is er vanaf . En, er is niets voor in de plaats gekomen. Ik heb me een zak medicatie mee naar huis gekregen (van paracetamol tot maagbeschermers tot trombose spuitjes en morfine) waarvan die laatste alleen indien nodig moet worden genomen. Die zal ik zo meteen eens in kaart gaan brengen en tussen (of met) mijn overige Parkinson medicijnen gaan plannen. 

Over twee weken, 7 november, gaan de hechtingen eruit. Misschien in een keer, misschien doen ze dat om-en-om. Om-en-om???? Ja, iemand die bekend is met hechtingen zal het wel hebben geraden. D’r zitten zo’n dertig nietjes (zeg maar gerust NIETEN) in mijn been. Een xylofoon is er niks bij. En nee, ik ga er geen foto van plaatsen. Je komt maar kijken. “Komt dat zien komt dat zien, vanaf 30 oktober als de pleister eraf gaat tot 7 november eenmalig en absoluut uniek .... de ritssluiting Gerlach’s knie”. De koffie staat klaar.

En nu, rustig (!!!!!) revalideren! Zoals in het onderwerp staat “üben”, “üben”, "üben"  maar wel overdacht. Lilian heeft strikte orders gekregen. Nee, geen adviezen maar orders! Rem hem af als ie te ver gaat. Temporiseer! Dus, ook hier moet ik grenzen bewaken en niet denken dat ik wel terug wordt gefloten als ik te ver ga .

Dat terugfluiten, dat gebeurt wel, maar dan heb je de grens al gepasseerd. 

Wordt een gezellige boel bij ons thuis hahaha, nee ff-kes serieus, ik ben een redelijke drammer en wil(de) altijd vooraan lopen maar wat zullen we zeggen..... "wijsheid komt met de jaren"? Duurt ff-jes, zo'n 58 jaar, maar "dat kump wel good“! 

tot blogs! Gerlach

Knie-operatie

Hoi lieve blog lezers, 

Wat destijds is begonnen als een blog om iedereen te informeren over de voortgang van een herstel na de DBS operatie, is inmiddels een heel verhaal aan het worden. 

Vandaag even kort informeren over de knie. Gisteren is er een nieuwe knie rechts geplaatst. Een relatief korte ingreep van normaal gesproken en uur, zo is mij verteld. Bij iemand met een DBS systeem, ik dus 😜, is dat vanwege de toegepaste techniek voor het dichtschroeien van de bloedvaten (komt ie voor de medici, ze mogen geen monopoliare coagulatie maar ze moeten er bipolaire variant gebruiken) iets langer... anderhalf uur. Ik had geen idee wat dat inhield tot gisteren (want nog niet tegenaan gelopen dus nog niet opgezocht.....) maar met monopolaire huppeldepup heb je een hoger vermogen waardoor de vaten sneller dicht zijn. Duurde dus iets langer. 

Ik was, waarschijnlijk omdat ze een ruggenprik hadden toegepast, redelijk snel van de recovery afgehaald en werd verplaatst naar de afdeling. In het Zuyderland, jajajajajaajja zijn dat allemaal 1 persoons kamers, Oost 33 kamer 27 is de mijne voor vandaag en morgen. 

Enfin, de ruggenprik, dat beviel best. Enige punt is dat jezelf allang weer "bij" bent terwijl de benen aanvoelen als buitenproportionele "blubberbatse". Hebben jullie er al een beeld bij? Ik bedoel benen die zo groot en dik aanvoelen dat die niet bij de rest van mij passen 😂😂. 

Dat gevoel ebt weg wees gerust, nu heb ik het gevoel dat er een vrachtwagen bovenop geparkeerd staat. Blubberbatse of vrachtwagen... hmmmmm. Verwacht van mij geen uitspraak, hihihi. 

Zometeen eerst goed ontbijten en daarna fysio. 

“Sjeng geit weer aon de geng”.

Bedankt voor alle belletjes, Facebook aanmoedigingen en WhatsApp "hart onder de riem" stekende berichten die jullie hebben gestuurd, zoals 👍🏻🤲👊 heel veel🍀 en ook 😘😊

Groetjes, Gerlach 

op naar versie 2.0 .......

Het is oktober 2018, mijn laatste maand bij NGA en het is zowat de hele maand afscheid nemen. Iedereen wil er zijn of haar aandacht aan geven, en dat is erg lief! Dat voelt goed en uiteindelijk, klinkt misschien raar vanuit mijn "pen", het maakt het loslaten wel een stuk gemakkelijker. 

Ik ben een "mensen - mens" zoals ze dat noemen en hoewel ik de laatste 5 jaar met de Nederlandse tak van NGA weinig van doen had, ja mijn salaris werd van daaruit overgemaakt, ben ik 8 jaar geleden wel in diezelfde Nederlandse tak begonnen. En alle collega's in het Eindhovense maakten het heel gemakkelijk voor mij om destijds die stap te zetten. 

Maar we waren bij het loslaten. Ik heb het vermoeden dat is tegen het einde van dit jaar pas alle plichtplegingen achter de rug zijn. Is dat erg? Helemaal niet........... nou inmiddels niet meer moet ik eerlijkheidshalve zeggen. Ik keek er tegenop in het begin. 

Nu, bijna halverwege, heb ik ook dankzij het bestuur van het Parkinson café Sittard Westelijke Mijnstreek, een verdere invulling aan "Gerlach 2.0" gegeven. Ik heb mijn verhaal, dit blog, in een presentatie gezet en vertel mijn verhaal in ongeveer een uur aan al degenen die het willen horen. Dat gaat me goed af, als ik dat van mezelf mag zeggen. Ook staat weer het nodige in de plannen over het benaderen van Yoppers. Had ik al verteld dat dit Parkinson patiënten zijn die voor hu 50e gediagnosticeerd zijn? Ja? Sorry ;-) 

Overigens vind ik, en daar sta ik niet alleen in, dit een arbitraire grens .. 50 jaar. Volgens mij, maar ik ben geen expert op dat gebied, heb je grofweg drie categorieën, hele jonge patiënten (kinderen of pubers, nog schoolgaand), jong volwassen patiënten (nog werkend evt met kinderen) en oudere patiënten (niet meer werkend, als er kinderen zijn, zijn ze zelfstandig). Iedere categorie kent zijn eigen vragen en problematiek. De nog schoolgaande student wil misschien meer informatie over "hoe de studie in te richten is", "welke opleiding sluit aan", "waar wordt hij/zij mee geconfronteerd" etc? Terwijl de jong volwassen patiënt doe fase reeds heeft afgesloten en zich afvraagt "hoe lang kan ik de druk op het werk nog aan", "wat als ik me straks ziek moet melden", "hoe gaat dat zo dadelijk met de opleiding van de kinderen" en ga zo maar even door. De oudere patiënt heeft dat ook al allemaal achter de rug (werd daar vermoedelijk niet in die mate mee geconfronteerd) en heeft vragen over "hoe regel ik een volmacht voor als het niet meer gaat", "is het verstandig een "bucket list te maken"... En voor net zoveel geld zit ik er compleet naast, maar om een 15 jarige (als voorbeeld) een Yopper te noemen die met vragen over werken en autorijden zit, dat gaat wel erg snel.

Waar waren we ook alweer, oh ja "loslaten". Ik heb inmiddels ook een "goodbye" - brief bij de werkgever verspreid waarop ik hele verrassende reacties heb gekregen. Van collega's die weten wat er speelt/speelde, maar ook van collega's die me (en ik hen) niet gekend hebben maar graag met me hadden willen werken. Is dat leuk of wat?

Ik had de intentie de brief ook op het blog te zetten maar de goede lezer heeft gemerkt dat ik nooit namen noem in een verhaal (ik geloof tenminste dat ik daar goed de hand aan heb gehouden) en zo'n goodbye brief die enerzijds gaat over mijn ziekte maar aan de andere kant ook beschrijft wat ik zoal bij de NGA heb meegemaakt is doorspekt met namen. Tricky, want je vergeet er geheid een paar te noemen maar zonder namen was mij te flets. Ik was een "mensen - mens", weet je nog..

Volgende week gaan we nog een weekje uitwaaien in Zeeland en de 23e oktober, had het volgens mij al eens gemeld, wordt er een nieuwe knie ingestoken. Iemand beloofde mij dat ik weer 18 zou zijn na afloop. Zal wel voor de knie gelden vrees ik.

groetjes, Gerlach

UWV traject en verder

Hoi,

Inmiddels kennen jullie mij redelijk goed........ denk ik 😋, een behoorlijk eigenwijs en daarbij redelijk ongeduldig personage die nog steeds denkt dat alles zo rap gaat als vroeger. En, en dat maakt het lastig, die ook nog een keer vind dat alles in werkelijkheid net zo snel moet gaan als dat voor mij zou kunnen gaan. Zijn jullie er nog?

Nog steeds bots ik ermee, stukje van mijn karakter hahahaha. Daar moet ik aan werken? Ik weet het niet, ben alweer 58 jaar jong, ik hoor het wel. 

Zo botste ik ook regelmatig in het traject bij het UWV. Niet met het UWV zelf, zeker niet. Want ik ben keurig binnen de daarvoor afgegeven periode door hen geïnformeerd over de gang van zaken. Het lag meer, correctie, het lag enkel aan mezelf dat ik vond dat alles sneller (lees efficiënter) zou kunnen zijn gegaan. Maar, het proces kent nu eenmaal een aantal stappen die je moet doorlopen, en afhankelijk van de hoogte van de afkeuring (in procenten, dus uiteindelijk ook in geld) zijn er momenten waarbij een akkoord van hogerhand nodig is.

Daar waar de verzekeringsarts van het UWV al voorzichtig de verwachting manage-de dat ik hoogstwaarschijnlijk volledig arbeidsongeschikt zou worden verklaard, deed de arbeidsdeskundige dat nog eens voorzichtig over met "je hoort deze week iets van me, hoe langer je niets van me hoort hoe zekerder de kans wordt op 80-100% afkeuring". Hij veranderde de deadline, en hoe goed bedoeld ook  ........ ik kan hier helemaal niets mee. Het aangeven van verwachtingen is iets dat zorgvuldig dient te gebeuren niet een "pappen en nathouden gebeuren". Ook al zit je keurig binnen de grote lijnen die voor het hele traject gelden. Geef mij dan geen verwachting dat je sneller kan terugkoppelen. Hoewel iedereen in dezelfde richting wijst, is er niemand die dat zwart-op-wit zet. En dan komt mijn karakter weer naar boven. Dat zal wel nooit veranderen, iemand zei laatst tegen mij "maar dan ga je ondanks toezeggingen dat besluiten eerder vallen er gewoon vanuit dat eea tot de laatste dag kan duren". Was het maar zo gemakkelijk. Enfin, na een weekend slecht slapen (de dagen ervoor waren ook niet allemaal denderend) krijg ik gisteren een bericht. De IVA status aan de WIA aanvraag is toegewezen. 

Zoals de bedrijfsarts het terecht formuleerde "van alle slechte opties is dit de beste", zo zat ik er zelf ook in vanaf het begin. Je staat niet te popelen om afgekeurd te worden verre van dat, maar als je chronisch ziek bent en het gaat getoetst worden,,,,,,,,dan maar in één keer goed. Ik heb het niet voor het zeggen, gelukkig niet zou ik bijna stellen.

Nu heb ik alle stukjes van de puzzel en kan ik die afmaken en me richten op de nieuwe zaken (dat wordt heel veel Parkinson ... maar niet alleen dat).

Ik had gepland ergens in het najaar de voortuin op te knappen..... daar komt iets tussen, de knie..... dat gaat nu allemaal wat sneller gebeuren (we gaan met de herfst ook nog een weekje naar Zeeland). Geen schokkende dingen en mijn zwager komt me helpen. Maar volgende week uiterlijk de week daarop moet het af zijn. Gaat ook wel lukken. Vier boompjes eruit, deze week. Vlonders repareren/vernieuwen volgende week. Maas-keien opnieuw leggen met nieuw wortel doek. Volgende week. 'T is bij elkaar een 15 vierkante meter. Appeltje eitje. Ik voel mijn rug nu al 😁😁😎

Genoeg te doen, ik ga beginnen (zometeen eerst fysio, zei ik al dat de agenda weer volloopt 👍)

Het gewone leven gaat ook verder

Het gewone leven gaat ook door ………………. de knie

Weten jullie nog, die dikke knie? Hij is niet meer zo dik als op de foto hierboven, maar klachten zijn er dagelijks.

Vanmiddag ben ik bij orthopedie geweest, en er wordt zoals de orthopedisch chirurg zei "een nieuwe knie ingestoken". Op de foto gaf ten opzichte van begin dit jaar geen verbetering te zien. Nou, dan ga je het gesprek aan met de chirurg, wat is het beste om te doen en zeker ook wat wil ik zelf.

Ikzelf wil gewoon weer eens een uur of zo klachtenvrij bewegen. Wat daarvoor nodig is, kweetnie, een spuit iedere maand, pillen, snijden, vertel maar.

En dat heeft ie gedaan, in feite is het heel simpel:

·         Als Parkinson patiënt moeten we je in beweging houden

·         Een prothese gaat een bepaalde tijd mee

·         Als die tijd om is, kun je die prothese (of delen daarvan) vervangen

·         Eigenlijk is een spuit of pillen "pappen en nathouden"

Nou, was mijn reactie, dan gaan we voor vervanging. Het aspect dat ik in beweging moet blijven, daar zit nu de rem op, vertelde ik hem. Ik fiets wel, zie vorig blog 😉, maar als ik 's-avonds een blokje om wil gaan dan is dat maximaal een kwartier. Da's niet heel erg veel, toch? En ik hoef geen marathon meer te lopen, 1 keer gedaan onder het mom van "dan weet ik hoe dat is", maar dat hoeft echt niet.

Ok, en nu dan, vroeg ik. Hoe gaan we verder. Naïef als ik was dacht ik dat ik nog wel eens een tijd zou moeten wachten voor het vervolg. Integendeel, het is dat ik het thuisfront even tussen de bedrijven heb kunnen bellen, maar alles staat al gepland. Eind september, de 26^e, moet ik eerst naar de fysiotherapie voor een testsessie met krukken (even de familie-krukken, we hebben thuis bij mijn ouders zo'n set staan naar aanleiding van een paar ski incidenten uit onze jeugd) en anesthesie. Na de herfstvakantie, op 23 oktober as gaat die knie erin worden gestoken.

Weer iets om naar uit te kijken/van te herstellen,

Groet Gerlach

Bike4Parkinson 2018

Hoi,

Vorig weekend was het zover, Bike4Parkinson 2018 ging van start. Wat een happening was dat!

Het begin de avond ervoor al. Vanuit mijn werkgever hadden we het Bike4Parkinson event op de kalender van de personeelsvereniging gezet. Voor de deelnemers die zich hadden opgegeven zou ook een overnachting in de omgeving Valkenburg geregeld worden. Bij PV-uitjes geldt bij ons dat de "voorpret" voor een evenement al het halve plezier is. Met z'n allen, in totaal zullen we met 13 collega's en partner mee gaan fietsen, op naar Valkenburg. 

Er werd een tafeltje voor 4 personen geboekt bij een goed restaurant in het centrum. Er had in feite niets besproken hoeven te worden want de afspraak was dat iedereen voor zijn eigen "natje en droogje" zou zorgen. Aankomsttijd was immers vanwege uiteenlopende redenen niet vooraf te geven. Maar, conform het verhaal van de vier kleine negertjes zaten we binnen korte tijd met 13 personen aan tafel. Erg gezellig, eerlijk waar.

De volgende ochtend vroeg op, ontbijt werd speciaal voor ons om half acht klaargezet. Na het ontbijt richting Cauberg voor de start. 

Onder een heerlijk zonnetje zijn een dikke 500 fietsers van start gegaan, verdeeld over 4 afstanden, 30 km, 60 km , 100 km  of 160 km. Wij waren (met familie, vrienden en collega's zo'n 18 man sterk) op alle afstanden vertegenwoordigd.

Ik had me beter voorbereid dan vorig jaar (zei ook mijn thuisfront) en dat hielp enorm. Als liep heel voorspoedig totdat we bij helling nummer 8 kwamen, de Fromberg. Daar schoot de kramp ineens in mijn been, kon in één klap het rechter been niet meer gebogen krijgen. En fietsers weten dat je dan snel stilstaat. Pas op de plaats gemaakt, even goed verzorgd want we waren nog niet bij de finish.

Uiteindelijk hebben we allemaal, ook ikzelf met de kramp die gelukkig verder is weggebleven, de finish boven op de Cauberg fietsend gehaald. Eén groot feest dat boven op die Cauberg dat nog groter werd toen de twee teams (Gijs en Ed) binnenkwamen. Deze twee kanjers hadden ook een sponsor pagina opgezet en brachten daarmee een kleine € 40.000 binnen. Alle sponsor pagina's bij elkaar, en 

 jullie hebben via de mijne ook gesponsord, brachten het mooie bedrag van € 75.000 bijeen. Fan-tas-tisch.

En ik blijf enthousiast, dus volgend jaar ga ik weer. En met mij veel van mijn mede-fietsers ook weer. 

groet, Gerlach

Nieuwe aanpak behandeling Parkinson - Laat op één met Bas Bloem

hoi,

Het beeld zegt meer dan woorden, en daarbij kan Bas Bloem het prima uitleggen. (vanaf minuut 35, duurt ongeveer 10-11 minuten)

https://www.uitzendinggemist.net/aflevering/443279/Laat_Op_1.html

groetjes Gerlach

WIA aanvraag enzo

hoi,

WIA aanvraag .................. hmmpfffffffffffff, nou komt het dichtbij. Een paar weken geleden kreeg ik een brief van het UWV omdat ik me bijna twee jaar geleden ziek ben gemeld. Of ik maar even een WIA aanvraag wilde indienen.

Je krijgt daar een week of vier de tijd voor, da's ruim voldoende daar niet van. Maar het is weer zo'n stap naar "niet meer of minder werken", misschien zelfs "nooit meer werken", wie het weet mag het zeggen. Vorige week is alles opgestuurd en nu is het wachten op een uitnodiging voor een gesprek bij het UWV. Beetje afhankelijk van de termijn die nodig is om tot een besluit te komen, zal het volgende blog daarover gaan.

In het vorige blog heb ik verteld over de activiteiten waar ik me op ga richten  in de toekomst want dat de dagelijkse invulling anders zal worden dat is zo goed als zeker. Langzaamaan ben je jezelf aan het voorbereiden op die nieuwe situatie. Waar ik voor de operatie wel had gehoord over het Parkinson Café en wat je daar aan informatie kan halen, ben ik nu lid van het bestuur van het Parkinson Café Westelijke Mijnstreek, aandachtspunt, als het aan mij ligt, de "Yoppers". En we waren aan het kijken in hoeverre er naast zo'n Parkinson Cafe een lotgenoten groep zou kunnen worden opgezet. Ik vind dat nog altijd een lastige. Lijkt er zo dik op te liggen dat mensen er met de haren worden bijgesleept. En dat gaat niet werken. 

Toevallig vandaag nog gemerkt. 

Via de Parkinson verpleegkundige kwam de vraag of ze mij mocht koppelen aan een Parkinson patiënt die met vragen rondliep over een DBS ingreep. Of ik vanuit mijn ervaring eens een gesprek wilde hebben, of deze patiënt mij mocht mailen/bellen om zo meer te weten te komen. "Tuurlijk mag er contact worden opgenomen", was mijn reactie. Dat antwoord was al van een aantal maanden geleden, en dit weekend (ik had er helemaal niet bij stilgestaan) kreeg ik de vraag of ik nog steeds bereid was mijn verhaal te vertellen....weer "Tuurlijk wil ik dat". Zo gezegd, zo gedaan. Goed gesprek gehad, en mijn verhaal verteld. Mijn ervaringen op tafel gelegd. De goede dingen en de wat minder goede dingen ook. Weet je wat zo fijn is? Het is mijn verhaal, ik kan onvoorbereid het gesprek ingaan want alles klopt immers. Ik hoef geen DBS operatie te verkopen zal ik maar zeggen. 

Ook hier was weer duidelijk dat als de Parkinson patiënt, of welke chronisch zieke patiënt dan ook, er niet aan toe is, het ook niet zoveel zin  heeft eea te forceren. En als ie eraan toe is, komt ie wel. Is mij ook zo vergaan, toch? Ik was een echte struisvogel als het erop aankwam. 

Daarnaast ben ik druk aan het trainen, ook met de warme dagen die we hebben gehad (en nog gaan krijgen...) voor de fietstocht "bike4parkinson". Mijn streefbedrag dat ik voor mezelf had gesteld heb ik mede dankzij gulle giften van familie, en vrienden gehaald. Allemaal super super bedankt daarvoor. We gaan met een groep van zo'n 19 mensen (bestaande uit collega's, hun partners, familie, mede parky's en professionals van FysioVision) de tocht volbrengen. Er is zelfs iemand die 160 km gaat fietsen! Een paar doen de 100 km, het gros doet 60 km en er zijn een aantal deelnemers in onze groep voor de 30 km tocht. Voor de goede orde, we hebben geen eenduidig tenue (daar zijn we aan te herkennen hahaha). 

Terug naar waar ik mee ben begonnen. De WIA aanvraag, een stap die genomen moet worden. Zo is de wet, zo zijn de regels en zo wordt dat gedaan. Het hoort erbij. Ook daar kan ik weer een hoop van leren. Laat ik het nou eens van die kant benaderen.

tot blogs, zoals gemeld, dan mogelijk met de uitkomst van het UWV. Benieuwd? Ik in ieder geval wel :-D

groetjes, Gerlach