Revalidatie ............ en einde werkzame leven

hoi blog-volgers,

Inmiddels zijn we ruim een week verder met de revalidatie, en ik moet zeggen het gaat goed. Het gaat heel erg goed. Sinds afgelopen maandag loop ik binnenshuis niet langer op 2 krukken maar mag ik er 1-tje laten staan.

De pleister is er afgelopen dinsdag afgegaan en de wond is rustig gebleven.

Mijn parkoertje buiten is van een wandelingetje van 5 minuten inmiddels gegroeid naar bijna een half uur.

De fysiotherapeut komt twee keer per week aan huis om te checken, te oefenen en het gamma aan oefeningen uit te breiden. Gisteren was hij er weer en we gaan voorzichtig op de hometrainer fietsen. Hij heeft ook gecontroleerd hoever de knie te buigen is, al meer dan 90 graden!

Volgende week gaan de nietjes eruit. Kortom hier zit wat dat betreft een tevreden man (en ook een tevreden familie)

Met betrekking tot mijn dienstverband is eea nu voorbij, nou ja voorbij, ik moet nog definitief ontslagen worden en er moeten nogal wat plooitjes richting verzekering worden glad worden gestreken. In feite lag dat meer aan onduidelijke communicatie vanuit de verzekeraar dan aan iets anders. Daar zijn we gisteren na zes (!) weken jagen achter gekomen. Beter laat dan nooit, maar de ergernis ………………

Als je weggaat bij een werkgever dan kun je dat op drie manieren doen (denk ik):

1. Je maakt zelf de keuze te vertrekken, gemakkelijk. misschien geeft de werkgever nog tegengas, maar je hebt het zelf in handen, 't is jouw keuze en uiteindelijk is iedereen erbij gebaat dit af te ronden (heb ik meegemaakt in 2006)
2. De werkgever maakt de keuze voor jou, heel vervelend voor je, daarvoor ben je niet begonnen jaren geleden. Je geeft zelf tegengas omdat je de vergoeding wil verhogen. Maar uiteindelijk geldt dat iedereen erbij gebaat is (en hoewel het zuur is ook jijzelf) e.e.a. af te ronde
3. Niemand maakt de keuze, je wordt ziek en wordt afgekeurd. Da's een lastige. Er is geen echte deadline waarop e.e.a. afgerond moet worden. De  belangen en de prioriteiten liggen merkbaar/voelbaar anders. En ondertussen zit je ziek thuis, je af te vragen of alles geregeld is, welke bedragen er straks betaald zullen gaan worden, enz. Na zes weken jagen komen we er gisteren achter dat:

• Alles geregeld is
• Dat de verzekeringsmaatschappij nog niet met mij mag overleggen omdat ik formeel nog in dienst ben

Waarom, vraag ik mij af, waarom heb ik uren aan de telefoon gehangen om dat nu pas te horen……………..enfin, eind goed al goed, toch? Gelukkig weten we het nu.

Uit dienst, zucht. Pensionado, niet helemaal juist. Rust, ja en vele nieuwe uitdagingen!

Revalideren, oftewel üben, üben, üben

Goede morgen allemaal,

Ik ben weer thuis, heb na twee mindere nachten met weinig slaaprust in het ziekenhuis, weer ‘s ouderwets echt doorgeslapen. 

De vrachtwagen die bovenop mijn knie stond op woensdagochtend is er vanaf . En, er is niets voor in de plaats gekomen. Ik heb me een zak medicatie mee naar huis gekregen (van paracetamol tot maagbeschermers tot trombose spuitjes en morfine) waarvan die laatste alleen indien nodig moet worden genomen. Die zal ik zo meteen eens in kaart gaan brengen en tussen (of met) mijn overige Parkinson medicijnen gaan plannen. 

Over twee weken, 7 november, gaan de hechtingen eruit. Misschien in een keer, misschien doen ze dat om-en-om. Om-en-om???? Ja, iemand die bekend is met hechtingen zal het wel hebben geraden. D’r zitten zo’n dertig nietjes (zeg maar gerust NIETEN) in mijn been. Een xylofoon is er niks bij. En nee, ik ga er geen foto van plaatsen. Je komt maar kijken. “Komt dat zien komt dat zien, vanaf 30 oktober als de pleister eraf gaat tot 7 november eenmalig en absoluut uniek .... de ritssluiting Gerlach’s knie”. De koffie staat klaar.

En nu, rustig (!!!!!) revalideren! Zoals in het onderwerp staat “üben”, “üben”, "üben"  maar wel overdacht. Lilian heeft strikte orders gekregen. Nee, geen adviezen maar orders! Rem hem af als ie te ver gaat. Temporiseer! Dus, ook hier moet ik grenzen bewaken en niet denken dat ik wel terug wordt gefloten als ik te ver ga .

Dat terugfluiten, dat gebeurt wel, maar dan heb je de grens al gepasseerd. 

Wordt een gezellige boel bij ons thuis hahaha, nee ff-kes serieus, ik ben een redelijke drammer en wil(de) altijd vooraan lopen maar wat zullen we zeggen..... "wijsheid komt met de jaren"? Duurt ff-jes, zo'n 58 jaar, maar "dat kump wel good“! 

tot blogs! Gerlach

Knie-operatie

Hoi lieve blog lezers, 

Wat destijds is begonnen als een blog om iedereen te informeren over de voortgang van een herstel na de DBS operatie, is inmiddels een heel verhaal aan het worden. 

Vandaag even kort informeren over de knie. Gisteren is er een nieuwe knie rechts geplaatst. Een relatief korte ingreep van normaal gesproken en uur, zo is mij verteld. Bij iemand met een DBS systeem, ik dus 😜, is dat vanwege de toegepaste techniek voor het dichtschroeien van de bloedvaten (komt ie voor de medici, ze mogen geen monopoliare coagulatie maar ze moeten er bipolaire variant gebruiken) iets langer... anderhalf uur. Ik had geen idee wat dat inhield tot gisteren (want nog niet tegenaan gelopen dus nog niet opgezocht.....) maar met monopolaire huppeldepup heb je een hoger vermogen waardoor de vaten sneller dicht zijn. Duurde dus iets langer. 

Ik was, waarschijnlijk omdat ze een ruggenprik hadden toegepast, redelijk snel van de recovery afgehaald en werd verplaatst naar de afdeling. In het Zuyderland, jajajajajaajja zijn dat allemaal 1 persoons kamers, Oost 33 kamer 27 is de mijne voor vandaag en morgen. 

Enfin, de ruggenprik, dat beviel best. Enige punt is dat jezelf allang weer "bij" bent terwijl de benen aanvoelen als buitenproportionele "blubberbatse". Hebben jullie er al een beeld bij? Ik bedoel benen die zo groot en dik aanvoelen dat die niet bij de rest van mij passen 😂😂. 

Dat gevoel ebt weg wees gerust, nu heb ik het gevoel dat er een vrachtwagen bovenop geparkeerd staat. Blubberbatse of vrachtwagen... hmmmmm. Verwacht van mij geen uitspraak, hihihi. 

Zometeen eerst goed ontbijten en daarna fysio. 

“Sjeng geit weer aon de geng”.

Bedankt voor alle belletjes, Facebook aanmoedigingen en WhatsApp "hart onder de riem" stekende berichten die jullie hebben gestuurd, zoals 👍🏻🤲👊 heel veel🍀 en ook 😘😊

Groetjes, Gerlach 

op naar versie 2.0 .......

Het is oktober 2018, mijn laatste maand bij NGA en het is zowat de hele maand afscheid nemen. Iedereen wil er zijn of haar aandacht aan geven, en dat is erg lief! Dat voelt goed en uiteindelijk, klinkt misschien raar vanuit mijn "pen", het maakt het loslaten wel een stuk gemakkelijker. 

Ik ben een "mensen - mens" zoals ze dat noemen en hoewel ik de laatste 5 jaar met de Nederlandse tak van NGA weinig van doen had, ja mijn salaris werd van daaruit overgemaakt, ben ik 8 jaar geleden wel in diezelfde Nederlandse tak begonnen. En alle collega's in het Eindhovense maakten het heel gemakkelijk voor mij om destijds die stap te zetten. 

Maar we waren bij het loslaten. Ik heb het vermoeden dat is tegen het einde van dit jaar pas alle plichtplegingen achter de rug zijn. Is dat erg? Helemaal niet........... nou inmiddels niet meer moet ik eerlijkheidshalve zeggen. Ik keek er tegenop in het begin. 

Nu, bijna halverwege, heb ik ook dankzij het bestuur van het Parkinson café Sittard Westelijke Mijnstreek, een verdere invulling aan "Gerlach 2.0" gegeven. Ik heb mijn verhaal, dit blog, in een presentatie gezet en vertel mijn verhaal in ongeveer een uur aan al degenen die het willen horen. Dat gaat me goed af, als ik dat van mezelf mag zeggen. Ook staat weer het nodige in de plannen over het benaderen van Yoppers. Had ik al verteld dat dit Parkinson patiënten zijn die voor hu 50e gediagnosticeerd zijn? Ja? Sorry ;-) 

Overigens vind ik, en daar sta ik niet alleen in, dit een arbitraire grens .. 50 jaar. Volgens mij, maar ik ben geen expert op dat gebied, heb je grofweg drie categorieën, hele jonge patiënten (kinderen of pubers, nog schoolgaand), jong volwassen patiënten (nog werkend evt met kinderen) en oudere patiënten (niet meer werkend, als er kinderen zijn, zijn ze zelfstandig). Iedere categorie kent zijn eigen vragen en problematiek. De nog schoolgaande student wil misschien meer informatie over "hoe de studie in te richten is", "welke opleiding sluit aan", "waar wordt hij/zij mee geconfronteerd" etc? Terwijl de jong volwassen patiënt doe fase reeds heeft afgesloten en zich afvraagt "hoe lang kan ik de druk op het werk nog aan", "wat als ik me straks ziek moet melden", "hoe gaat dat zo dadelijk met de opleiding van de kinderen" en ga zo maar even door. De oudere patiënt heeft dat ook al allemaal achter de rug (werd daar vermoedelijk niet in die mate mee geconfronteerd) en heeft vragen over "hoe regel ik een volmacht voor als het niet meer gaat", "is het verstandig een "bucket list te maken"... En voor net zoveel geld zit ik er compleet naast, maar om een 15 jarige (als voorbeeld) een Yopper te noemen die met vragen over werken en autorijden zit, dat gaat wel erg snel.

Waar waren we ook alweer, oh ja "loslaten". Ik heb inmiddels ook een "goodbye" - brief bij de werkgever verspreid waarop ik hele verrassende reacties heb gekregen. Van collega's die weten wat er speelt/speelde, maar ook van collega's die me (en ik hen) niet gekend hebben maar graag met me hadden willen werken. Is dat leuk of wat?

Ik had de intentie de brief ook op het blog te zetten maar de goede lezer heeft gemerkt dat ik nooit namen noem in een verhaal (ik geloof tenminste dat ik daar goed de hand aan heb gehouden) en zo'n goodbye brief die enerzijds gaat over mijn ziekte maar aan de andere kant ook beschrijft wat ik zoal bij de NGA heb meegemaakt is doorspekt met namen. Tricky, want je vergeet er geheid een paar te noemen maar zonder namen was mij te flets. Ik was een "mensen - mens", weet je nog..

Volgende week gaan we nog een weekje uitwaaien in Zeeland en de 23e oktober, had het volgens mij al eens gemeld, wordt er een nieuwe knie ingestoken. Iemand beloofde mij dat ik weer 18 zou zijn na afloop. Zal wel voor de knie gelden vrees ik.

groetjes, Gerlach

UWV traject en verder

Hoi,

Inmiddels kennen jullie mij redelijk goed........ denk ik 😋, een behoorlijk eigenwijs en daarbij redelijk ongeduldig personage die nog steeds denkt dat alles zo rap gaat als vroeger. En, en dat maakt het lastig, die ook nog een keer vind dat alles in werkelijkheid net zo snel moet gaan als dat voor mij zou kunnen gaan. Zijn jullie er nog?

Nog steeds bots ik ermee, stukje van mijn karakter hahahaha. Daar moet ik aan werken? Ik weet het niet, ben alweer 58 jaar jong, ik hoor het wel. 

Zo botste ik ook regelmatig in het traject bij het UWV. Niet met het UWV zelf, zeker niet. Want ik ben keurig binnen de daarvoor afgegeven periode door hen geïnformeerd over de gang van zaken. Het lag meer, correctie, het lag enkel aan mezelf dat ik vond dat alles sneller (lees efficiënter) zou kunnen zijn gegaan. Maar, het proces kent nu eenmaal een aantal stappen die je moet doorlopen, en afhankelijk van de hoogte van de afkeuring (in procenten, dus uiteindelijk ook in geld) zijn er momenten waarbij een akkoord van hogerhand nodig is.

Daar waar de verzekeringsarts van het UWV al voorzichtig de verwachting manage-de dat ik hoogstwaarschijnlijk volledig arbeidsongeschikt zou worden verklaard, deed de arbeidsdeskundige dat nog eens voorzichtig over met "je hoort deze week iets van me, hoe langer je niets van me hoort hoe zekerder de kans wordt op 80-100% afkeuring". Hij veranderde de deadline, en hoe goed bedoeld ook  ........ ik kan hier helemaal niets mee. Het aangeven van verwachtingen is iets dat zorgvuldig dient te gebeuren niet een "pappen en nathouden gebeuren". Ook al zit je keurig binnen de grote lijnen die voor het hele traject gelden. Geef mij dan geen verwachting dat je sneller kan terugkoppelen. Hoewel iedereen in dezelfde richting wijst, is er niemand die dat zwart-op-wit zet. En dan komt mijn karakter weer naar boven. Dat zal wel nooit veranderen, iemand zei laatst tegen mij "maar dan ga je ondanks toezeggingen dat besluiten eerder vallen er gewoon vanuit dat eea tot de laatste dag kan duren". Was het maar zo gemakkelijk. Enfin, na een weekend slecht slapen (de dagen ervoor waren ook niet allemaal denderend) krijg ik gisteren een bericht. De IVA status aan de WIA aanvraag is toegewezen. 

Zoals de bedrijfsarts het terecht formuleerde "van alle slechte opties is dit de beste", zo zat ik er zelf ook in vanaf het begin. Je staat niet te popelen om afgekeurd te worden verre van dat, maar als je chronisch ziek bent en het gaat getoetst worden,,,,,,,,dan maar in één keer goed. Ik heb het niet voor het zeggen, gelukkig niet zou ik bijna stellen.

Nu heb ik alle stukjes van de puzzel en kan ik die afmaken en me richten op de nieuwe zaken (dat wordt heel veel Parkinson ... maar niet alleen dat).

Ik had gepland ergens in het najaar de voortuin op te knappen..... daar komt iets tussen, de knie..... dat gaat nu allemaal wat sneller gebeuren (we gaan met de herfst ook nog een weekje naar Zeeland). Geen schokkende dingen en mijn zwager komt me helpen. Maar volgende week uiterlijk de week daarop moet het af zijn. Gaat ook wel lukken. Vier boompjes eruit, deze week. Vlonders repareren/vernieuwen volgende week. Maas-keien opnieuw leggen met nieuw wortel doek. Volgende week. 'T is bij elkaar een 15 vierkante meter. Appeltje eitje. Ik voel mijn rug nu al 😁😁😎

Genoeg te doen, ik ga beginnen (zometeen eerst fysio, zei ik al dat de agenda weer volloopt 👍)

Het gewone leven gaat ook verder

Het gewone leven gaat ook door ………………. de knie

Weten jullie nog, die dikke knie? Hij is niet meer zo dik als op de foto hierboven, maar klachten zijn er dagelijks.

Vanmiddag ben ik bij orthopedie geweest, en er wordt zoals de orthopedisch chirurg zei "een nieuwe knie ingestoken". Op de foto gaf ten opzichte van begin dit jaar geen verbetering te zien. Nou, dan ga je het gesprek aan met de chirurg, wat is het beste om te doen en zeker ook wat wil ik zelf.

Ikzelf wil gewoon weer eens een uur of zo klachtenvrij bewegen. Wat daarvoor nodig is, kweetnie, een spuit iedere maand, pillen, snijden, vertel maar.

En dat heeft ie gedaan, in feite is het heel simpel:

·         Als Parkinson patiënt moeten we je in beweging houden

·         Een prothese gaat een bepaalde tijd mee

·         Als die tijd om is, kun je die prothese (of delen daarvan) vervangen

·         Eigenlijk is een spuit of pillen "pappen en nathouden"

Nou, was mijn reactie, dan gaan we voor vervanging. Het aspect dat ik in beweging moet blijven, daar zit nu de rem op, vertelde ik hem. Ik fiets wel, zie vorig blog 😉, maar als ik 's-avonds een blokje om wil gaan dan is dat maximaal een kwartier. Da's niet heel erg veel, toch? En ik hoef geen marathon meer te lopen, 1 keer gedaan onder het mom van "dan weet ik hoe dat is", maar dat hoeft echt niet.

Ok, en nu dan, vroeg ik. Hoe gaan we verder. Naïef als ik was dacht ik dat ik nog wel eens een tijd zou moeten wachten voor het vervolg. Integendeel, het is dat ik het thuisfront even tussen de bedrijven heb kunnen bellen, maar alles staat al gepland. Eind september, de 26^e, moet ik eerst naar de fysiotherapie voor een testsessie met krukken (even de familie-krukken, we hebben thuis bij mijn ouders zo'n set staan naar aanleiding van een paar ski incidenten uit onze jeugd) en anesthesie. Na de herfstvakantie, op 23 oktober as gaat die knie erin worden gestoken.

Weer iets om naar uit te kijken/van te herstellen,

Groet Gerlach

Bike4Parkinson 2018

Hoi,

Vorig weekend was het zover, Bike4Parkinson 2018 ging van start. Wat een happening was dat!

Het begin de avond ervoor al. Vanuit mijn werkgever hadden we het Bike4Parkinson event op de kalender van de personeelsvereniging gezet. Voor de deelnemers die zich hadden opgegeven zou ook een overnachting in de omgeving Valkenburg geregeld worden. Bij PV-uitjes geldt bij ons dat de "voorpret" voor een evenement al het halve plezier is. Met z'n allen, in totaal zullen we met 13 collega's en partner mee gaan fietsen, op naar Valkenburg. 

Er werd een tafeltje voor 4 personen geboekt bij een goed restaurant in het centrum. Er had in feite niets besproken hoeven te worden want de afspraak was dat iedereen voor zijn eigen "natje en droogje" zou zorgen. Aankomsttijd was immers vanwege uiteenlopende redenen niet vooraf te geven. Maar, conform het verhaal van de vier kleine negertjes zaten we binnen korte tijd met 13 personen aan tafel. Erg gezellig, eerlijk waar.

De volgende ochtend vroeg op, ontbijt werd speciaal voor ons om half acht klaargezet. Na het ontbijt richting Cauberg voor de start. 

Onder een heerlijk zonnetje zijn een dikke 500 fietsers van start gegaan, verdeeld over 4 afstanden, 30 km, 60 km , 100 km  of 160 km. Wij waren (met familie, vrienden en collega's zo'n 18 man sterk) op alle afstanden vertegenwoordigd.

Ik had me beter voorbereid dan vorig jaar (zei ook mijn thuisfront) en dat hielp enorm. Als liep heel voorspoedig totdat we bij helling nummer 8 kwamen, de Fromberg. Daar schoot de kramp ineens in mijn been, kon in één klap het rechter been niet meer gebogen krijgen. En fietsers weten dat je dan snel stilstaat. Pas op de plaats gemaakt, even goed verzorgd want we waren nog niet bij de finish.

Uiteindelijk hebben we allemaal, ook ikzelf met de kramp die gelukkig verder is weggebleven, de finish boven op de Cauberg fietsend gehaald. Eén groot feest dat boven op die Cauberg dat nog groter werd toen de twee teams (Gijs en Ed) binnenkwamen. Deze twee kanjers hadden ook een sponsor pagina opgezet en brachten daarmee een kleine € 40.000 binnen. Alle sponsor pagina's bij elkaar, en 

 jullie hebben via de mijne ook gesponsord, brachten het mooie bedrag van € 75.000 bijeen. Fan-tas-tisch.

En ik blijf enthousiast, dus volgend jaar ga ik weer. En met mij veel van mijn mede-fietsers ook weer. 

groet, Gerlach